Novellamız Meksika körfezinde yaşamakta olan yerli, sefil inci avcısı Kino ve eşi Juana’ın bebekleri Coyotito’nun bir akrep tarafından sokulmasıyla başlar. Kasabanın beyaz ve kibirli doktoruna para yetmeyince çaresizce işine sarılan Kino, denizin dibinden dünyanın en büyük incisini çıkarır.

Bu incinin satışıyla elde edilecek meblağ ile birlikte sefil-perişan hayatlarından bir çırpıda kurtulabileceklerdir. Çocukları Coyotito’yu vaftiz ettirebilecek, kilisede evlenebilecek be hatta ileride Coyotito’yu okutup yetiştirebileceklerdir.

Bu devasa inci başlangıçta onlar için bir kurtuluş yolu gibi gözükse de sonradan işler değişir, bütün kirli gözler bu inci üzerindedir; para çıkışmadığı ve yerli (beyaz olmadıkları) için tedavi küçük çocuğu tedavi etmeyi reddeden kasaba doktoru ta onların ayaklarına çocuğu tedavi etmek üzere gelmiştir, kilise papazı eve uğrayıp onlara iyi dileklerde (!) bulunmuştur ama öte yandan gözünü de devasa inciden alamamıştır…

Bu devasa inci, başlangıçta aile için bir kurtuluş, daha iyi bir gelecek, hatta oğullarının okuyup sınıf atlaması için bir umut kapısıdır. Ancak incinin varlığı duyulduğu andan itibaren, kasabanın üzerine çöken karanlık hırs dalgası Kino ve ailesini adım adım felakete sürükleyecektir.

Yine bir John Steinbeck klasiği ve yine kusursuzluk. Akıcı, yalın bir anlatımla bir çırpıda bitiyor. Okurken yazarın bir diğer novellası Fareler ve İnsanlar’dan da yer yer benzerlikler sezdim. Değişen sembolizm metaforu, sınıfsal ayrım ve sömürü, toplumun dayattığı gerçeklik figürü, ana karakterin zihninde çınlayan şarkı metaforu ve bunla beraber hikâyenin adeta sinema filmi gibi gözler önüne serilmesi… Abartıları bir kenara bırakalım, konu ilginizi çektiyse okuyunuz, pişman etmez.

İnci :
Kitabın trajik sonu, biz okuyucuların zihninde şu can alıcı soruyu bırakıyor: “Sahip olmak istediğimiz şeyler mi bize aittir, yoksa zamanla biz mi onlara ait oluruz?”

#possesionsorus